Ο θεσμός της επίδειξης εγγράφων αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους μηχανισμούς διακίνησης πληροφοριών στο πεδίο του αστικού δικονομικού δικαίου. Τοποθετείται στην καρδιά του δικονομικού φαινομένου, δηλαδή στην αποδεικτική διαδικασία, επειδή, αφενός μεν υλοποιεί το συνταγματικά εγγυημένο δικαίωμα απόδειξης, αφετέρου δε αφορά στο προσφιλέστερο για το δικονομικό νομοθέτη αποδεικτικό μέσο.

Στη μελέτη επιχειρείται η οριοθέτηση του δικονομικού θεσμού της επίδειξης εγγράφων από τον αντίστοιχο θεσμό του αστικού δικαίου, η ένταξή του στο πλαίσιο της συνταγματικής και της δικονομικής έννομης τάξης καθώς και η θεώρησή του υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου και αλλοδαπών έννομων τάξεων. Με βάση τη διαχρονικά και εξαντλητικά παρατιθέμενη σχετική νομολογία και θεωρία, ερμηνεύονται κριτικά όλες οι οικείες διατάξεις του ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, εξετάζονται οι δικονομικές μέθοδοι πραγμάτωσης και οι προϋποθέσεις νομότυπης άσκησης της αξίωσης ως προς τα υποκείμενα και το ευρύτατο αντικείμενό της («παραδοσιακά», ηλεκτρονικά και διοικητικά έγγραφα, εμπορικά βιβλία) καθώς και οι δυνατότητες άσκησης ενδίκων μέσων και αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης που διατάσσει την επίδειξη. Επιπλέον, γίνεται εκτενής αναφορά στους λόγους αποκλεισμού της επίδειξης, οι οποίοι άπτονται της δικονομικής αλλά και της συνταγματικής έννομης τάξης.