Λατρεύα την περιπέτεια όταν ήμουνα παιδί , όπως την λατεύουν και τα παιδιά σήμερα . Με γοήτευαν οι ιστορίες που μιλούσαν για τόπους μακρινούς δίνιντας τροφή στη φαντασία μου , ιστορίες όπως η μυστηριακή Πρωτεύουσα των Μελλισών ή Τ ο Γράμμα από το παρελθόν με μετέφερε στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου , που με τις κατακτήσεις του έμεινε ολοζώντανος στηη μνήμη των κατακτημένων λαών , κι ο Έξυπνος Απιςμου έδειξε τι μπορεί να κάνει στην αρένα ένας σκεπτόμενος ταύρος . Κάποτε τις θυμήθηκα αυτές τις όμορφες ισορίες και τις άλλαξα και τις ξανάγραψα έτσι που να ταιριάζουν καλύτερα στο σύγχρονο αναγνώστη , με μόνη εξαίρεση το Γάτο που τον έλεγαν Μαργαρίτα , δικό μου διήγημα , που πλησιάζει στα όρια του φανταστικού .