Το γλωσσικό σημείο ως παραστατική μονάδα και λέξη ως αναπαραστατική, ορίζουν τους δύο βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφονται, αφενός μεν τα ενδιαφέροντα των δομιστικών και γενετικών θεωριών, και αφετέρου τα ενδιαφέροντα των σημασιολογικών και πραγματολογικών θεωριών.

Η μελέτη αυτή επιχειρεί μιαν ανατομία των υπαρχουσών γλωσσολογικών θεωριών, επισημαίνοντας τον κίνδυνο της ταύτισης του γνωστικού αντικειμένου τους, της γλώσσας, με τις οποίες παραστάσεις ή αναπαραστάσεις του.