Μετά την ισχύ του ν.δ. της 17-7-1923, οι περιοχές της ελληνικής επικράτειας διακρίνονται σε περιοχές που έχουν σχέδιο (εντός σχεδίου) και σε περιοχές που δεν έχουν σχέδιο (εκτός σχεδίου). Οι περιοχές εκτός σχεδίου δεν προορίζονται για πολεοδόμηση, πλην όμως δομούνται υπό ορισμένες προϋποθέσεις, οι οποίες αναλύονται στην παρούσα μονογραφία. Η μονογραφία αυτή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία, αποτελείται από τρία μέρη.

Το πρώτο μέρος αναφέρεται στις εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές (κρατικές παρεμβάσεις, διάκριση των περιοχών σε εντός και εκτός σχεδίου, καθορισμός γενικών όρων και περιορισμών δόμησης για τα γήπεδα εκτός σχεδίου).
Το δεύτερο μέρος αφορά τον έλεγχο και την επιβολή περιορισμών για την προστασία του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος (ζώνες οικιστικού ελέγχου, τοπικά ρυμοτομικά σχέδια και ειδικές δομικές παρεμβάσεις).
Το τρίτο αναφέρεται στην δόμηση των οικισμών που στερούνται σχεδίου πόλεως, δηλαδή των οικισμών που υπάρχουν πριν από το 1923 και των οικισμών με πληθυσμό μέχρι 2.000 κατοίκους.