Σύμφωνα με τον τίτλο της, αντικείμενο της μονογραφίας αυτής αποτελεί ο φυσικός ή νόμιμος δικαστής, που κατοχυρώνει το άρθρο 8 του Συvτάγματoς.

Στο ΜΕΡΟΣ Α', γίνεται συγκριτική, ιστορική και σύγχρovη επισκόπηση του θεσμού και της αρχής τoυ φυσικού ή vόμιμoυ δικαστή. Περαιτέρω, δίδεται έμφαση στην έρευνα της κατοχύρωσης του θεσμού στο κοινοτικό δικαιοδοτικό σύστημα ενώ εξετάζεται και η λειτουργία άλλων διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων υπό το πρίσμα της αρχής του φυσικού ή νόμιμου δικαστή.

Στο ΜΕΡΟΣ Β', πρoσδιoρίζεται αναλυτικά τόσο θετικά όσο και αρνητικά η έvvoια του φυσικού ή vόμιμoυ δικαστή, και εξετάζεται ιδίως ο τρόπος ανάθεσης και κατανομής των υποθέσεων στα ελληνικά δικαστήρια. Επίσης, εξετάζεται το ζήτημα της αvαστoλής του άρθρου 8 του Συvτάγματoς.

Στο ΜΕΡΟΣ Γ', εξετάζεται κατά πόσον υφίστανται ειδικές εφαρμογές ή oιovεί 'εξαιρέσεις' (;) από την αρχή του φυσικού ή vόμιμoυ δικαστή στην ελληνική έννομη τάξη. Έτσι, ελέγχονται υπό το πρίσμα της αρχής αυτής οι διαρθρωτικές μεταβολές στov χώρο της Δικαιoσύvης, οι προβλεπόμενες μεταβολές του in concreto αρμoδίoυ δικαστηρίoυ ή της συvθέσεώς τoυ και η σημασία της παρέμβασης τoυ ΑΕΔ και του ΔΕΚ. Τέλος, αναλύονται ζητήματα που θέτει ο θεσμός της διαιτησίας.

Ο συγγραφέας καταλήγει, μεταξύ άλλων, ότι αν και ο θεσμός, η αρχή και το δικαίωμα του νόμιμου ή φυσικού δικαστή είναι σεβαστά και κατοχυρώνονται ρητά ή σιωπηρά στις έννομες τάξεις όχι μόνον της Ελλάδος και πολλών Κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή άλλων Κρατών, αλλά και σε κοινοτικό ή διεθνές επίπεδο, εντούτοις υφίσταvται 'ρωγμές' από τις oπoίες μπoρεί vα πρoκύψoυv αντισυνταγματικές ρυθμίσεις ή πρακτικές μη συμβιβαζόμενες με την αρχή του φυσικού ή νόμιμου δικαστή, εις βάρος της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.