... ο θαυμασμός λειτουργεί σαν δύναμη που κινεί το φιλοσοφικό πνεύμα, απαλλάσσοντάς το από τη στασιμότητα και τη σήψη, τον δογματισμό και τον βερμπαλισμό. Μπορεί να του προκαλεί ταραχή και σύγχυση, αλλ΄ αυτό λειτουργεί με την προοπτική πως κάτι καινούριο θα φανεί στην τρικυμία ή έστω σ΄ έναν κυματισμό της στιγμής. Ο θαυμασμός δεν είναι από μόνος του αξία ή προνόμιο στη διαδικασία ανάπτυξης του φιλοσοφικού στοχασμού. Η αξία του εξαρτάται από τον τρόπο που αυτός λειτουργεί στη φιλοσοφία σαν θεραπεία. Όπως στον έρωτα, στη φιλοσοφία το θαυμαστό παίζει το λειτουργικό του ρόλο καθώς παρωθεί σε δημιουργία.