«Το χειρόγραφο ήταν καλά κρυμμένο από τον [πατέρα μου] μέσα στον διπλό πάτο μιας βαλίτσας που την εμπιστεύτηκε στον Αντώνη, λίγο πριν φύγουμε από τη [Ρουμανία] το 1967. Δεν το προόριζε για δημοσίευση, αν και το είχε χρησιμοποιήσει ως υλικό στη συγγραφή των βιβλίων του. Όταν του το έφερα από τη Ρουμανία, το κατέθεσε στη Βιβλιοθήκη του Εργατικού Κινήματος του Πανεπιστημίου της Nanterre, όπου το εντόπισε τριάντα χρόνια αργότερα ο Νίκος Μαραντζίδης. Το γεγονός ότι ο πατέρας μου δεν το κατέστρεψε ήταν ένας από τους λόγους που με έκανε να συναινέσω στην έκδοσή του. Αλλος λόγος ήταν η πεποίθηση ότι αναγκαία προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι τα ιστορικά τεκμήρια να εκτίθενται σε δημόσιο διάλογο, και το ημερολόγιο αυτό από τον εμφύλιο αποτελεί αναμφίβολα ένα κρίσιμο ιστορικό τεκμήριο. Τέλος, έτρεφα την ελπίδα ότι το ημερολόγιο με τη δημοσίευσή του θα έφερνε στο προσκήνιο την προσωπική ιστορία του πατέρα μου, καθώς και τα υπόλοιπα γραπτά του».
Από το Προλογικό Σημείωμα του Γιώργου Βλαντά