Στις ΑΚΟΛΑΣΤΕΣ ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ μια γυναίκα θεατροποιεί τη ζωή της. Κύριο θέμα του μονολόγου είναι η ίδια η γλώσσα, το ίδιο το θέατρο. Υπό την επήρρεια του θεάτρου, η γυναίκα αυτή, ανακαλύπτει μια ζωή που δεν έζησε ή ανακαλεί στο παρόν μια ζωή που έχει ξεχασθεί. Ούτως ή άλλως το θέατρο της αποκαλύπτει τη μόνη δυνατή πραγμάτικότητά της : Τη θεατρική πραγματικότητα.

Ο μονόλογος αυτός φιλοδοξεί να δώσει την ευκαιρία σε μια ηθοποιό να εκτεθεί. Να εκτεθεί μέχρι τα όριά της. Εναλάσσοντας μια σειρά προσωπείων, δείχνει τη ματαιότητα της ζωής και την αναγκαιότητα του θεάτρου. Η ζωή της αποκτά νόημα, μόνο μέσα από το θέατρο.