Τον 4ο μ.Χ. αιώνα η ρητορική βρισκόταν ακόμη σε άνθηση. Η πλειονότητα των λόγων που συνέγραφαν και εκφωνούσαν οι ρήτορες της ύστερης αρχαιότητας ωστόσο δεν αφορούσαν πια τα κοινά ούτε απευθύνονταν συχνά στο "δήμο". Ήταν λόγοι τιμητικοί η παραινετικοί που αφορούσαν κυρίως δημόσια πρόσωπα (αυτοκράτορες, κρατικούς αξιωματούχους κ.α.). Ο Αντιοχικος, τον οποίο ο ρήτορας Λιβανιος συνέθεσε και εκφώνησε το 360 μ.Χ. προς τιμήν της γενέτειρας του, της Αντιοχειας, αποτελεί εξαίρεση, και αρκετά πρωτότυπη μάλιστα. από τη μια μεριά ο λόγος απηχεί κλασικές αξίες, όπως η φιλοπατρία, η συμμετοχή στα κοινά, η μεριμνά για μια δίκαιη κατανομή του πλούτου. Από την άλλη μεριά όμως ο λόγος αποτελεί πρόδρομο ενός νέου λογοτεχνικού είδους, της "εκφράσεως", μιας εξιδανικευμένης περιγραφής που επρόκειτο να ανθήσει στα βυζαντινά χρόνια.

Ο Λιβανιος καταφέρνει έτσι να σκιαγραφήσει λεπτομερώς την τοπογραφία, την αρχιτεκτονική μορφή και την κοινωνική σύνθεση μιας πόλης της ύστερης αρχαιότητας, ενώ παράλληλα μας παρέχει ανεκτίμητες πληροφορίες για ένα χώρο από τον οποίο σώζονται ελάχιστες αρχαιολογικές μαρτυρίες. Ο λόγος έτσι αποτελεί ένα παράθυρο μέσα από το οποίο ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να παρατηρήσει τη ζωή ενός μεγάλου αστικού κέντρου της ύστερης αρχαιότητας, καθώς και τις αντιλήψεις σχετικά με τον ιδεώδη τρόπο διαβίωσης και κοινωνικής συμβίωσης.