ο έρωτας μασχαλίζει τον χρόνο πρόσκαιρα μόνον
ρίγος παρουσιών ημισέληνων ή αφροσύνη του
σώματος όπως το λένε μην ακούς, θεόκλειστα
κύματα, μην ακούς, ανεμόδαρτη άκρη του πηλού
και της στάχτης, μακριά τον αντίλαλο μην ακούς,
ο κρότος θα είναι από το κομμένο μου χέρι, αυτό
που ονειδίζει κι ελπίζει ακόμη στην ύπαρξη,
ελπίζει; Νερό στο άχυρο και στη σκόνη

ο χρόνος μασχαλίζει τον έρωτα φαιδρά και νωθρά
γιατί αυτό είν' ένα άθυρμα που πάντα έκανε την
κατάκοιτη αιωνιότητα να γελά.