ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ 1880

Από ψηλά περνούσε ο θεός με το ποδήλατο
τα γένια του μπερδεύονταν μέσα στα σύννεφα.
"Ο κύριος Υπατίδης", είπα, ότι έλαχε
στην ώρα επάνω να διαβάζω για το εμβόλιο
ενάντια στον ιό της ηπατίτιδας.

Όχι, μου λέει αυτός, εμένα δεν με ξέρουν
του κεφαλιού μου οι τρίχες, βούλωσ' το λοιπόν.

Τι να 'κανα; σωπαίνω, με κεφάλι να!
Γιατί μου φάνηκε πως είχε και μπαστούνι
για να χτυπάει την μπάλα μου 'ρθε κατακούτελα.
Κι όπως από τη μύτη μου το αίμα
έρρεε και ξωμάκραινε απ' το σώμα μου,
εγώ δεν είχα πού να στηριχτώ.
Πήγα στο Διάβολο και το και τό.

'Ακου, μου λέει, σε ξέρω από μικρό,
είσαι καλό παιδί, μια συμβουλή σου δίνω:
μα ξαναπεράσει πάνω σε ποδήλατο
πάρε αυτό που βλέπεις το καρφί
και τρύπησέ του το να σε θυμάται.

Ευχαριστώ και πήρα το καρφί
και τρύπησά του τον τροχό του ποδηλάτου
κι απ' το πολύ να με θυμάται με κατήντησε
να μην μπορώ να σταματήσω - γράφω ποιήματα
και πάλι το αίμα ξωμακραίνει από το σώμα μου.

Λύση καμιά. Διαβόλου θεραπεία
σαν πήγα να γυρέψω, κόβω τα ήπατά μου.
Καλά να πάθω, και σας συμβουλεύω -
σας ξέρω από μικρούς, σας αγαπώ πανάθεμα -
να μ' αποφεύγετε, σαν διάολος το λιβάνι.