Οι καταλήψεις σχολείων της Β' βάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα έχουν πλέον μια ιστορία 10 ετών. Σποραδικά στην αρχή και συστηματικά την τελευταία περίοδο, μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων -στο πλαίσιο μιας κουλτούρας διεκδίκησης, προβολής αιτημάτων και διαπραγμάτευσης που πηγάζει από τις Μαθητικές Κοινότητες, αλλά ενισχύεται κι από αντίστοιχες αξίες και πρακτικές στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο-οργανώνουν και πραγματώνουν την παροδική άρση της θεσμικά προσδιορισμένης "σχολικής τάξης" στο όνομα των "Δίκαιων αιτημάτων'.

Στον δημόσιο σχολιασμό των καταλήψεων, οι πρωτοβουλίες αυτές σημασιοδοτούνται ως "αγώνας" των μαθητών και ερμηνεύονται κατά κανόνα ως αναπόφευκτη συνέπεια της εγκατάλειψης του σχολείου από την Πολιτεία, κυρίως σε ό,τι αφορά τους πόρους που διατίθενται για τη δημόσια εκπαίδευση. Με βάση τα δεδομένα μιας εμπειρικής έρευνας στην οποία συμμετείχαν 3830 μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται μια διαφορετική περιγραφή και ερμηνεία των καταλήψεων ως ανομικών φαινομένων.