Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κλίμακα της παλιάς Eλλάδας διασώζεται σε μία γενικότερη αύρα της χώρας. Eνδεχομένως όχι στην κοσμοπολίτικη πλατεία Συντάγματος στην Aθήνα αλλά οπωσδήποτε μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω στο παλιό εμπορικό κέντρο της παλιάς πόλης. Kαι αν ξεφύγουμε από τα όρια του άστεως και κινηθούμε στην ύπαιθρο είναι βέβαιο ότι σε ένα παλιό καφενείο, ανάμεσα σε ένα παλιό ψυγείο, ένα ρολόι τοίχου και τις καδραρισμένες σε οβάλ κορνίζες φωτογραφίες των προγόνων του ιδιοκτήτη, η αύρα μίας Ελλάδας που όλοι νομίζουμε ότι δεν υπάρχει πια, γίνεται αίφνης και πάλι απτή πραγματικότητα.

Η ιδανική εικόνα του μικρού ελληνικού τόπου, που λίγο πολύ, με ορισμένες παραλλαγές, μπορεί κανείς να συναντήσει σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, είναι σχεδόν αρχετυπική και όσο ρομαντική κι αν ακούγεται η περιγραφή του είναι σχεδόν ταυτόσημη με μία συλλογική εντύπωση για την ήρεμη ζωή του παρελθόντος. Η συναισθηματική επίδραση αυτών των θραυσμάτων της παλιάς ελληνικής ζωής, αστικής και αγροτικής, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Και δεν είναι μονάχα γιατί η ζωή αυτή είναι σε υποχώρηση τα τελευταία 50 χρόνια, προκαλώντας δηλαδή κύματα νοσταλγίας, αλλά κυρίως γιατί η ζωή αυτή εξακολουθεί να τροφοδοτεί τις σκέψεις πολλών ανθρώπων αλλά και την ίδια την εικόνα και εν τέλει την ταυτότητα της Ελλάδας.

Η Ελλάδα αλλάζει χρώματα από εποχή σε εποχή, μεταβάλλεται ανάλογα την οπτική γωνία που τη βλέπει κανείς, προχωράει στον χρόνο πλούσια από μία παράδοση αιώνων. Πέρα από τουριστικά στερεότυπα και διαφημιστικά σλόγκαν, υπάρχει ζωντανό και ακμαίο ένα κοίτασμα που εξακολουθεί να δίνει χρώμα στον δρόμο της Ελλάδας. Από την Ελλάδα που ήταν και έφυγε, την Ελλάδα που ήρθε και αλλάζει, έρχεται η Ελλάδα που θα συνθέσει το χθες και το αύριο σε μία νέα ερμηνεία του ελληνικού τόπου.

Νίκος Βατόπουλος
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας