Ο Πλάτων αντιμετώπιζε την ομορφιά ως ανάμνηση του υπερουράνιου τόπου και αυτή η ματιά ήταν συνεπής προς τη θεωρία των ιδεών του. Το γήινο κάλλος συγκινεί, κατ' αυτόν, γιατί παραπέμπει στο υπερουράνιο, το αληθινό, που κάποτε έγινε αντιληπτό στην κοιτίδα του. Μα τι είναι αυτή η ανάμνηση; Μια κατ' ουσίαν προτροπή προς τον κοινό νου να αφιερωθεί στην ακάματη προσπάθεια, ένα σύμβολο της διαρκούς αναζήτησης στη φιλοσοφική ζωή και στην έρευνα γύρω απ' το αίνιγμα του κάλλους.