Ευθύνεται η τράπεζα όταν υπάλληλός της, εκμεταλλευόμενος τη θέση του, υπεξαιρεί χρήματα από λογαριασμούς πελατών;
Ευθύνεται η μεταφορική εταιρεία για τη ζημία που προκάλεσε υπάλληλός της οδηγώντας το εταιρικό όχημα εκτός ωραρίου για προσωπικούς λόγους;
Αλλάζει η απάντηση εάν η οδήγηση αυτή έλαβε χώρα παρά τη ρητή απαγόρευση του εργοδότη;
Πότε, τελικά, μπορεί να θεωρηθεί ότι η αδικοπραξία του προστηθέντος τελέστηκε «κατά την υπηρεσία» που του ανατέθηκε;

Στα ερωτήματα αυτά, τα οποία βρίσκονται στον πυρήνα της εφαρμογής του άρθρου 922 ΑΚ και εξακολουθούν να προκαλούν έντονες θεωρητικές (κάποτε και νομολογιακές) αντιπαραθέσεις, επιχειρεί να απαντήσει η παρούσα μελέτη. Μέσα από τη συστηματική ανάλυση της θεωρίας, την κριτική επεξεργασία της νομολογίας και την υποστήριξη μιας ειδικότερης δογματικής πρότασης για την οριοθέτηση της ζητούμενης «συνάφειας με την υπηρεσία», φιλοδοξεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο για τον δικηγόρο, τον δικαστή, τον ακαδημαϊκό ερευνητή αλλά και κάθε νομικό που καλείται να ερμηνεύσει και να εφαρμόσει την ΑΚ 922.