Τα τελευταία χρόνια, η χώρα μας βρίσκεται όλο και συχνότερα αντιμέτωπη με φαινόμενα βίας και κακοποίησης μέσα στην οικογένεια και στους συντροφικούς δεσμούς. Και ενώ υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία επί της ποινικής διάστασης του θέματος, οι αστικές αξιώσεις των θυμάτων και η ορθή δικονομική τους προβολή παραμένουν λιγότερο διερευνημένες.

Με στόχο τη χαρτογράφηση ενός ασφαλούς δρόμου δικαστικής επιδίωξης των σχετικών αξιώσεων, η παρούσα έρευνα εξετάζει ζητήματα όπως:

-Ποιος νοείται ως θύμα για τους σκοπούς του ν. 3500/2006, ως αυτός ισχύει μετά το ν. 5090/2024 και πώς επηρεάζει αυτό την εν δυνάμει ενεργητική νομιμοποίηση στην πολιτική δίκη;
-Ποια τα συνηθέστερα αιτούμενα ασφαλιστικά μέτρα κατόπιν περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας;
-Μπορεί να δικαιολογηθεί η έκδοση αυτεπάγγελτης προσωρινής διαταγής σε τέτοιες περιπτώσεις;
-Ποια τα δικαιώματα των θυμάτων, πώς αυτά προβάλλονται σε επίπεδο κύριας διαγνωστικής δίκης και σε τι πρέπει να αποδοθεί προσοχή διαμορφώνοντας την αγωγή;
-Ποιο το παραχθέν δεδικασμένο από μια δίκη διαζυγίου λόγω ενδοοικογενειακής βίας;
Η προβολή περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας από τον εναγόμενο συνιστά άρνηση ή ένσταση;
-Ποιες αλλαγές έφερε ο ν. 5221/2025 στην τακτική διαδικασία και πώς επηρεάζεται η αστική δίκη με πραγματολογικό υπόβαθρο περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας;

Το παρόν έργο, προσεγγίζοντας το θέμα υπό τα πλέον επίκαιρα νομολογιακά και νομοθετικά δεδομένα, αποτελεί έναν δικονομικό οδηγό προβολής των αστικών αξιώσεων των θυμάτων και απευθύνεται σε κάθε νομικό• από τον δικηγόρο της πράξης ως και τον φοιτητή Νομικής, ο οποίος επιθυμεί να αποκτήσει μία βαθύτερη κατανόηση των διατάξεων της Πολιτικής Δικονομίας.